Je innerlijke bron ontdekken

Er zijn veel initiatieven voor persoonlijke ontwikkeling onder de hemel. Is er nu nog nood aan een bijkomende nieuw pad? Voor mij was dat wel het geval. Ik ben degenen dankbaar die me via de meest uiteenlopende technieken, inzichten, leringen steeds een ander tipje van de sluier lichtten, maar het liet me toch nog onvoldaan achter. Ik miste een diepe bedding waarin alles paste. Er leek niet veel anders op te zitten dan zelf op zoek te gaan. Natuurlijk vertrek je daarbij vanuit je sterkste asset: mijn mentale ik. Ik heb er jaren van genoten kilo’s literatuur te verslinden, genesteld in  de warmte van mijn huiselijke zetel. Alleen …  bracht het me niet evenredig verder op mijn pad. Ik raakte er zelf onvervuld van, nog meer te lezen.

Terugblikkend naar die periode,  kan ik dat vertalen naar:  ik heb me vele uren gekoesterd in de weldaad en warmte van mijn vrouwelijke energie; als in een baarmoeder; veilig genesteld in een comfortabele zetel liet ik me voeden door de beelden en inzichten van een boek; als spijs en drank. Ik leek onverzadigbaar.

Onder impuls van een retraite ben ik aan ochtendschrijven begonnen. Vroeg uit de veren de warme zetel in; deze keer met pen en papier. Ik kan niet zeggen waar het allemaal vandaan kwam of verscholen zat, maar bladzijden vol heb ik met minder of meer leesbare tekens gevuld. Moeiteloos. Ik leek een bron aan te boren, een bron die nood had haar mening op papier te delen, mij vegen uit de pan te geven,  mij  in een droom op te nemen waardoor ik tijd en taak vergat…

Ik heb de eerste maanden niets herlezen. Ik had er ook geen nood aan. Later ben ik er wel aan begonnen; verwonderd over wat er te lezen was.  Ik kon bijna mijn eigen zinnen niet geloven. De herkomst van de inhoud me moeilijk toeëigenen. Dat moest van elders komen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *